 Scapa jest chyba najmniej docenianą whisky spośród wszystkich prezentowanych na tych stronach. Niemal zawsze, kiedy mowa jest o whisky z Orkadów, wspomina się niemal tylko i wyłącznie Highland Park. Mało kto jednak pamięta, że na Orkadach produkowane są dwa gatunki whisky. Ta druga to właśnie Scapa. Mimo niemal całkowitego zapomnienia, jest to whisky o niezwykłym, bardzo charakterystycznym smaku, będącym wypadkową położenia destylarni, wody używanej do jej produkcji, samej technologii, jak również beczek po bourbonie wykorzystywanych w procesie dojrzewania destylatu. Najczęściej spotykana wersja Scapa to 12-letnia single malt. Jest to whisky o wyraźnie słodowym smaku, nieco wytrawna, o wrzosowym posmaku, z wyraźnie wyczuwalnymi akcentami czekoladowymi pochodzącymi z beczek po bourbonie. W smaku Scapa nie sposób nie wyczuć morskich akcentów zdradzających jej wyspiarskie pochodzenie. A wszystko to w doskonałej harmonii. Przez długi czas Scapa butelkowana była w postaci single malt tylko przez niezależną firmę dystrybucyjną Gordon & MacPhail z Elgin i sprzedawana w postaci rocznikowej, np. 1983 czy 1986. W drugiej połowie roku 2006 ukazała się nowa wersja oficjalna, mająca z czasem wyprzeć z rynku swoją dwunastoletnią poprzedniczkę, mianowicie Scapa 14yo.
ZakÅ‚ady Scapa zbudowane zostaÅ‚y w roku 1885 w miejscowoÅ›ci Kirkwall na wyspie Pomona (Mainland), najwiÄ™kszej wyspie w archipelagu Orkadów. Scapa jest bezpoÅ›redniÄ… sÄ…siadkÄ… Highland Park - destylarnie oddalone sÄ… od siebie o niecaÅ‚y kilometr - lecz produkty tych dwóch destylarni różniÄ… siÄ™ od siebie znacznie bÄ™dÄ…c dowodem na to, że istnieje wiele niezbadanych czynników wpÅ‚ywajÄ…cych na ostateczny smak whisky. Scapa usytuowana jest nad samym brzegiem cieÅ›niny Scapa Flow, na wodach której flota niemiecka odniosÅ‚a ogromne straty w czasie I wojny Å›wiatowej. ZaÅ‚ożycielami Scapa byli panowie MacFarlane i Townsend, ten drugi znany jako producent whisky w Speyside. Od chwili zaÅ‚ożenia, Scapa wielokrotnie byÅ‚a rozbudowywana, a jeszcze częściej zmieniaÅ‚a wÅ‚aÅ›cicieli. W chwili obecnej ciÄ…gle używane sÄ… oryginalne magazyny celne, pochodzÄ…ce z okresu, w którym destylarnia zostaÅ‚a zaÅ‚ożona. W roku 1956 destylarniÄ™ wykupiÅ‚a firma Hirama Walkera. Wkrótce po tym przejÄ™ciu w Scapa dokonano znacznych inwestycji i wiÄ™kszość budynków destylarni, które podziwiać można obecnie pochodzi z roku 1959. Przez caÅ‚Ä… dekadÄ™, od roku 1994, Scapa byÅ‚a destylarniÄ… „uÅ›pionÄ…”, tj. zachowano licencjÄ™ na produkcjÄ™ alkoholu i zadbano o dobry stan techniczny wszystkich urzÄ…dzeÅ„, jednak samÄ… destylarniÄ™ zamkniÄ™to na czas nieokreÅ›lony. Za sprawÄ… nowego wÅ‚aÅ›ciciela, firmy Pernod Ricard, produkcja whisky ponownie ruszyÅ‚a tutaj w roku 2004.
Scapa - jak większość destylarni - posiada własne, niezależne ujęcie wody. Tak więc jeden z podstawowych surowców do produkcji pochodzi z potoku zwanego Lingro Burn. Woda ta jest w dużym stopniu nasycona torfem, tak że nie ma potrzeby wykorzystywania słodu o wysokiej torfowości. W rezultacie otrzymujemy dość ciekawą kompozycję aromatyczno-smakową, w której odnaleźć można smak torfu, jednak trudno o charakterystyczny posmak dymu torfowego. W Scapa do destylacji whisky stosowane są charakterystyczne alembiki, tzw. Lomond stills, o specjalnej budowie szyjki powodującej większą pełność i oleistość produktu. |
