 Aberlour jest kolejną znamienitą przedstawicielką regionu Speyside. Część destylatu Aberlour leżakuje w beczkach po bourbonie, część w beczkach po sherry. Fakt ten nie może pozostać bez wpływu na ostateczny smak i aromat whisky, jak również jej kolor. Aberlour posiada charakterystyczną dla wszystkich whisky leżakowanych (przynajmniej częściowo) w beczkach po sherry głęboką, ciemną barwę. Jest to whisky stosunkowo łagodna, choć pierwsze wrażenie potrafi być piorunujące, o bardzo bogatym, rozbudowanym bukiecie i wyraźnych akcentach słodyczy rodem z sherry. Mowa tu o najpopularniejszej wersji, czyli Aberlour 10YO. Oprócz niej, na rynku znanych jest jeszcze co najmniej kilka wersji butelkowanych w mniejszych ilościach, głównie dla sklepów wolnocłowych. Swoją drogą, ciekaw jestem co dzieje się z całą tą częścią produkcji po zamknięciu większości sklepów wolnocłowych na terenie Unii Europejskiej. Z dużym sentymentem wspominam te przybytki usytuowane na promach z Calais do Dover, a w ich kontekście dostępną tylko tam Aberlour Antique. Widocznie wszystko, co dobre musi mieć kiedyś swój koniec.
Nie wolno nie wspomnieć o whisky spod znaku Aberlour, która doÅ‚Ä…czyÅ‚a do oferty producenta w roku 2000, a mianowicie Aberlour a’bunadh. Ta whisky butelkowana w postaci cask strength (bez rozcieÅ„czania), bez barwienia karmelem i bez filtracji na zimno, bardzo szybko podbiÅ‚a serca wielbicieli whisky na caÅ‚ym Å›wiecie. Leżakowana w beczkach po sherry jest doskonaÅ‚ym przykÅ‚adem najwyższej harmonii i bogactwa smaku, a przy tym dostÄ™pna jest we w miarÄ™ przystÄ™pnej cenie
Destylarnia Aberlour mieści się w miejscowości o tej samej nazwie w samym sercu Speyside, niedaleko Craigellachie i dwa kroki od Dufftown, na zboczu góry Ben Rinnes, niemal przez płot od The Macallan, u zbiegu rzek Lour i Spey. Słowo "Aberlour" tłumaczy się zresztą jako "ujście rzeki Lour". Destylarnia założona została przez Johna i Jamesa Granta. Najprawdopodobniej miało to miejsce co najmniej kilka lat przed jej oficjalną rejestracją w roku 1826. Wygląda na to, że Grantowie pędzili tam nielegalnie whisky przez jakiś czas, a dopiero w 1826 wykupili licencję i zalegalizowali swoją działalność. A przynajmniej jej część. Dość powszechną praktyką było wówczas deklarowanie do celów podatkowych tylko części produkcji. Pamiętajmy, że miało to miejsce bezpośrednio po przełomowym roku 1823, kiedy to stawki podatku zostały obniżone do akceptowalnego poziomu. W końcu przyzwyczajenie (do nielegalnej produkcji w tym przypadku) drugą naturą człowieka.
Najprawdopodobniej w roku 1879 budynki destylarni strawił pożar, chociaż różne źródła podają różne daty owego nieszczęścia, które dotknęło ówczesnego właściciela Aberlour, Jamesa Fleminga. Pożar ów miał być bezpośrednią przyczyną przeniesienia destylarni w nowe miejsce, oddalone od starego o około milę (trochę ponad półtora kilometra). Wiadomo na pewno, że Aberlour płonęła dwa razy - drugi raz prawdopodobnie w 1898 roku. Co istotne, z tego drugiego pożaru udało się uratować beczki z destylatem. W roku 1892 Aberlour została przejęta przez firmę R. Thorne & Sons, która zainwestowała poważne środki w modernizację i rozbudowę destylarni. Kolejny remont nastąpił w roku 1898, po wspomnianym już pożarze.
Aberlour została przejęta przez Campbell Distillers w roku 1966. Bezpośrednio po tym przejęciu destylarnia przeszła kolejną w swojej historii modernizację i rozbudowę. Campbell Distillers, z kolei, została wykupiona przez francuską grupę Pernod-Ricard w roku 1974, kiedy to Francuzi postanowili zainwestować w produkcję whisky szkockiej. Z pewnością z tego właśnie powodu Aberlour jest jedną z najpopularniejszych single malts we Francji - podobnie jak firmowane przez Pernod-Ricard blendy Clan Campbell i House of Lords. Od samego początku istnienia destylarni jeden z podstawowych surowców do produkcji whisky, mianowicie woda, pochodzi niezmiennie z tego samego źródła. Jest to znajdująca się na terenie destylarni studnia Św. Drostana (zwanego też Dunstanem) - misjonarza, który w X wieku nawracał Szkotów na wiarę chrześcijańską, został później biskupem Canterbury, a po śmierci uznany został za świętego. Jest on zresztą patronem Aberlour - to właśnie w miejscu, gdzie bije źródło zwane obecnie studnią jego imienia, chrzcił on pierwszych szkockich chrześcijan. Miejsce to wyraźnie ma to, co po angielsku zwie się "spiritual history".
Destylat z Aberlour przez wiele lat wykorzystywany był przede wszystkim do produkcji blendów, w tym wymienionych wyżej, a debiut rynkowy Aberlour single malt whisky nastąpił na dwa lata przed przejęciem firmy przez Francuzów, tj. w roku 1972. Początkowo była to whisky 12-letnia, z czasem jednak zastąpiona została przez wspomnianą na wstępie wersję 10-letnią. Oprócz niej istnieje wiele wersji rocznikowych (np. roczniki 1970 i 1971), wersja 15-letnia, obecnie rzadko spotykana, oraz co najmniej kilka przygotowywanych specjalnie dla sklepów wolnocłowych, w tym wspomniana na początku Aberlour Antique.
Zgodnie z coraz bardziej rozpowszechnioną modą, część budynków Aberlour została zaadaptowana na potrzeby Visitor Centre, a sama destylarnia udostępniona zwiedzającym. Rzecz miała miejsce w lecie 2002, krótko po wizycie piszącego te słowa, więc na temat przyjazności tego miejsca dla turystów nie potrafię nic powiedzieć. |
