 Glen Moray to whisky pochodząca ze Speyside, produkowana w Elgin, drugim po Dufftown ważnym ośrodku związanym ze szkockim przemysłem gorzelnianym. O ile jednak Dufftown obfituje w destylarnie, o tyle Elgin słynie przede wszystkim z siedziby największej niezależnej firmy dystrybucyjnej, mianowicie Gordon & MacPhail. Glen Moray produkowana jest w kilku podstawowych wersjach, nie licząc wersji rocznikowych i tych pochodzących od niezależnych dystrybutorów. Najpopularniejszą single malt z Glen Moray jest 12-letnia whisky słodowa. Destylarnia produkuje również wersję 16-letnią oraz dwie o nieokreślonym wieku, z których jedna poddana została podwójnemu leżakowaniu, w tym w beczkach po porto, tzw. Port Wood Finish. 12-letnia Glen Moray to whisky o bardzo rozbudowanym aromacie, z elementami wanilii, owoców cytrusowych, wrzosów i nutami miodowymi. Daje się również wyczuć dość słabą nutę torfu. W smaku jest to whisky bardzo łagodna i delikatna, odpowiednia dla początkującego podniebienia, słodowa, z delikatnymi akcentami mięty i owoców. Warto również zwrócić uwagę na charakterystyczny kształt butelek, przypominający do pewnego stopnia kształt alembików do destylacji whisky.
Glen Moray mieści się w budynkach byłego browaru założonego w Elgin w roku 1815. Budynki te, jak sugerowałoby ich prostokątne usytuowanie, zbudowane zostały przed założeniem browaru i służyły jako budynki gospodarskie. Browar przy Bruceland Road zaprzestał produkcji piwa w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku, a w roku 1897 jego budynki zostały zaadaptowane na potrzeby produkcji whisky. Stosunkowo niedługo po jej założeniu, destylarnia ta zainteresowała kierownictwo firmy Macdonald & Muir, tej samej, do której należy również bliźniacza destylarnia Glen Moray, mianowicie Glenmorangie w Tain. Do przejęcia doszło w roku 1920. Warto zauważyć, że Glenmorangie również powstała w budynkach byłego browaru i do dnia dzisiejszego należy do tej samej firmy - dzisiaj zwanej po prostu Glenmorangie plc. Trudno zresztą nie zauważyć faktu, że z tych dwóch to właśnie Glenmorangie jest bardziej znana i święci większe triumfy. Lecz niekoniecznie zasłużenie. Glen Moray w niczym jej nie ustępuje, a fakt mniejszej popularności Glen Moray należy w dużej mierze przypisać wykorzystaniu destylatu do produkcji blendów, podczas gdy Glenmorangie niemal w całości sprzedawana jest jako single malt.
Destylarnia Glen Moray powstała w okresie największego rozkwitu whisky, kiedy to nawet sama królowa Wiktoria odwiedzała swoją ukochaną Szkocję i odwiedzała zakłady destylacji whisky. Nie zapuściła się jednak nigdy tak daleko, ograniczając się do destylarni położonych w pobliżu swego zamku Balmoral w regionie Deeside (stąd przydomek Royal w nazwie whisky Royal Lochnagar położonej tuż obok Balmoral). Jednak dopiero pod koniec lat pięćdziesiątych naszego stulecia, kiedy to whisky weszła w swój nowy "złoty wiek", a mianowicie kiedy whisky słodowa zaczęła podbijać światowe rynki, doszło do jej modernizacji i rozbudowy. Miało to miejsce w roku 1958. W tym czasie również, na znak najwyższej jakości produkowanej tam whisky, do nazwy i destylarni i wyrobu zaczęto dołączać przydomek "Glenlivet" (jak na przykład rocznikowa Glen Moray 1962 na zdjęciu obok). Jak wiadomo, oznacza on dolinę rzeki Livet. Przypadek Glen Moray jest najlepszym dowodem na to, że wcale nie miał znaczenia fakt, iż Glen Moray wcale nie była usytuowana w tejże dolinie, ani nawet w pobliżu Livet. Lekko licząc, znad Livet do Elgin jest co najmniej sto kilometrów.
Glen Moray jest otwarta dla zwiedzających i posiada własne Visitor Centre. A że okoliczne destylarnie Elgin, jak również samo miasteczko to absolutny "must" na trasie każdego wielbiciela whisky zwiedzającego Speyside, warto tam zajrzeć. Mimo, że za wstęp trzeba będzie zapłacić. |
